Frederico de Brito, bekend als Britinho en als de dichter-chauffeur, liet meer dan duizend Fadoteksten en ongeveer tweehonderd melodieën na, en schreef voor dezelfde Fado vaak zowel woorden als muziek. Een conservatorium heeft hij nooit van binnen gezien. Hij werkte als stukadoor en daarna als taxichauffeur, waar zijn tweede bijnaam vandaan komt, en later bij het oliebedrijf dat BP werd.
Een autodidactische tekstschrijver
Op zijn achtste begon hij verzen te maken, aangespoord door A Lira do Fado van Avelino de Sousa, en zijn oudere broer João de Brito zong ze. Als geboren improvisator zong hij zelf Fado tot ongeveer zijn dertigste. In 1931 publiceerde hij zijn eigen bloemlezing, Musa ao Volante, en hij schreef voor het revuetheater van die tijd en deed mee aan A História do Fado.
De teksten en de Fado’s
Zijn woorden droegen enkele van de bekendste vertolkingen uit het repertoire: Biografia do Fado voor Carlos Ramos, Janela Virada para o Mar voor Tristão da Silva, Não Digam ao Fado voor Beatriz da Conceição en Canoas do Tejo, dat Carlos do Carmo beroemd maakte. Als componist schonk hij het genre onder andere de Fado Alexandrino do Frederico de Brito, de Fado da Azenha, de Fado dos Sonhos en de Fado do Artilheiro.
Carlos do Carmo vertelde hoe Brito hem Canoas do Tejo overhandigde op een cassette met getypte tekst, die hij zes maanden bewaarde voordat hij het opnam. Hij was van plan de cassette na te laten aan het Museu do Fado, een klein teken van hoeveel werk van deze dichter van hand tot hand ging voordat het op plaat kwam.