Carlos do Carmo was de zoon van de grote fadista Lucília do Carmo en groeide op in het Lissabonse Fadohuis van de familie, de Adega da Lucília, die in 1947 O Faia in het Bairro Alto werd. Hij studeerde in Zwitserland en leek af te stevenen op een loopbaan in het hotelwezen. De dood van zijn vader in 1962, toen Carlos begin twintig was, bracht hem terug naar het huis en naar het zingen.
Een nieuw geluid
Hij hoort bij de vernieuwing van de Fado in de jaren zestig en zeventig, dezelfde opening waaraan Amália en Alain Oulman van een andere kant werkten. Zijn eerste platen zochten naar begeleiding die het genre nooit had gebruikt: de jazzcombo van Mário Simões, het orkest van Joaquim Luís Gomes. Zijn eerste ep bevatte daarentegen twee Fado’s van Alfredo Marceneiro, Estranha Forma de Vida en A Viola. De twee drijfveren, eerbied voor het oude repertoire en honger naar nieuwe arrangementen, liepen zijn hele loopbaan naast elkaar.
Um Homem na Cidade
In 1976 was hij op het Festival da Canção de enige vertolker van alle tien de liedjes, onder meer Lisboa Menina e Moça en het winnende Uma Flor de Verde Pinho. Het jaar daarop volgde Um Homem na Cidade (1977), een conceptalbum helemaal op gedichten van José Carlos Ary dos Santos, dat verkooprecords brak. De geplande trilogie bleef onvoltooid door de dood van Ary in 1984. In 1986 keerde hij terug naar traditionele Fado’s met strofen, gezongen op erudiete poëzie, op Mais do que Amor é Amar, met verzen van Saramago, Bocage, Pessoa en anderen. Zijn laatste testament, Fado é Amor (2013), was een album met duetten met een jongere generatie fadista’s.
Hij was van de gitaristen
Hij werkte met Jaime Santos, daarna ongeveer vijfentwintig jaar met António Chainho, en met Raul Neri, die hij de beste Fadobegeleider uit de hele geschiedenis van het genre noemde. Hij zag de verhouding andersom dan zangers haar meestal vertellen.
‘Ik had geen eigen gitaristen. Ik was van hen.’
Zijn eigen generatie noemde hij de brug: de schakel terug naar de grote figuren uit de geschiedenis van het genre en vooruit naar de nieuwe zangers die eraan kwamen. Amália noemde hij de mooiste stem die Portugal in de twintigste eeuw had, ook nadat de twee om politieke redenen uit elkaar waren gegroeid.