Camané is de middelste van drie broers Moutinho die allemaal Fado zingen, naast Hélder en Pedro. Ze groeiden op in een gezin aan de Linha de Cascais waar, zoals hij het zelf vertelt, wie geen Fado zong geen avondeten kreeg. Op zijn zevende ontdekte hij het genre. Hij zat een maand ziek thuis, had de enige drie platen die geen Fado waren grijsgedraaid en ging toen aan de slag met de enorme platencollectie van zijn vader.
Een stem die vroeg begon
In 1979 won hij op zijn dertiende de Grande Noite do Fado en in 1982 nam hij al op. Daarna volgde een pauze van een paar jaar, terwijl zijn stem veranderde, en op zijn zeventiende werd hij professioneel zanger. In de jaren negentig nam Maria da Fé hem op in Sr. Vinho, het laboratorium waar zijn loopbaan vorm kreeg. Zijn doorbraakplaat, Uma Noite de Fados (1995), werd live opgenomen en geproduceerd onder de muzikale leiding van José Mário Branco.
Een eigen repertoire
Camané componeert noch schrijft, naar eigen zeggen, en daar maakte hij een principe van. Hij heeft gezegd dat hij nooit de Fado’s van Carlos do Carmo, Amália, Marceneiro, Carlos Ramos of João Braga zong, omdat hij er niets aan kon toevoegen. In plaats daarvan stelde hij twee repertoires samen die hij naar zijn hand kon zetten: traditionele strofische Fado’s op erudiete poëzie en de liedcyclus van Alain Oulman, deels thuisopnamen die Oulmans zoon Nicolas hem toevertrouwde. Zijn eigen begeleiders, Portugese gitarist José Manuel Neto en klassiek gitarist Carlos Manuel Proença, gelden als de prinsen van de Fadobegeleiding.
Erfgenaam van zichzelf
Zijn positie onder de mannelijke fadista’s wordt zelden betwist: onder de mannen is het Camané, erfgenaam van niemand dan zichzelf. Het beeld past bij een zanger die zijn materiaal voorbereidt als een wetenschapper en de dichters leest voordat hij ze zingt. Het duet met Carlos do Carmo op Por Morrer uma Andorinha, van het album Fado é Amor uit 2013, kwam over als het doorgeven van de fakkel.