João Braga wordt herinnerd als een belangrijke en eigenzinnige zanger van zijn generatie, met een mooie stem en een fijn timbre. Hij zong vaak teksten van de dichter Manuel de Andrade, een van de kanalen waarlangs het werk van die tekstschrijver, afgebroken door een vroege dood, in het genre bleef circuleren.
Zijn blijvendste stempel is structureel. Als bijzonder bewonderaar van de tekstschrijver António Callen nam hij in de jaren zeventig een lp op die helemaal op Callens woorden was gebouwd. Die plaat geldt als het begin van het monografische album met één tekstschrijver, een vorm die later werd opgepakt door Aldina Duarte en anderen.
Hij hoort thuis in het Fadolandschap van de jaren zestig en zeventig, naast Carlos Zel, een generatie die in de Fadohuizen zong en daarna doorging in het wereldmuziekcircuit van de jaren tachtig en negentig. Zijn vertolking van de Fado Lenitivo, Saudade de Ninguém, kreeg een begeleiding van uitzonderlijke kwaliteit: de Portugese gitaren van Fontes Rocha en Carlos Gonçalves boven de klassieke gitaar van Pedro Leal en de viola baixo van Joel Pina.