Maria Teresa de Noronha was fadista en tekstschrijver, een stylist met zeldzame souplesse die dezelfde Fado in totaal verschillende toonaarden kon zingen, in C en in gis, door elke keer anders te stileren. Ze imiteerde niemand en zong haar Fado’s met een sterke eigen persoonlijkheid. Het grootste deel van wat ze opnam waren traditionele Fado’s.
De stem van de openbare radio
Toen het Estado Novo in 1935 de Emissora Nacional opende, volgde een debat over de vraag of Fado thuishoorde op de respectabele openbare radio. Henrique Galvão, de tweede president van de zender, besloot dat het publiek de muziek moest horen waar het van hield. In juli 1939 nodigde hij Maria Teresa de Noronha uit, kleindochter van de graven van Paraty en kort daarna echtgenote van de graaf van Sabrosa, voor de eerste Fado-opname in de studio van de zender. Haar familiestatus maakte een einde aan de vragen over respectabiliteit, en ze bleek bovendien een buitengewone zangeres. Jarenlang was ze de titulaire stem van het vaste Fadoprogramma van de zender.
De oude Fado’s terughalen
Terwijl Amália Rodrigues op zoek ging naar nieuwe dichters en nieuwe muzikale oplossingen, maakte Maria Teresa de Noronha de aanvullende beweging. Ze haalde oude strofische Fado’s en negentiende-eeuwse melodieën terug die door de groeiende smaak voor Fado-canção in de vergetelheid werden gedrukt. Uit een arrangement van de Fado Mouraria schiep ze de langzame stijl ‘Fado das Horas’. Haar vaste begeleider was de gitarist Raul Neri, met naast hem Joaquim Duval, haar favoriete klassieke gitarist.