Mísia was een fadista met een heel persoonlijke stijl en een voorliefde voor conceptalbums. Ze begon vooral te zingen in de botequim van Natália Correia, voor een klein, trouw publiek. In 1991 nam ze haar eerste album op en tekende daarna bij het Franse label Erato, waarmee een internationale carrière begon die haar naar de grote theaters en concertzalen van Europa bracht.
Een carrière van buiten naar binnen
In de jaren negentig was ze, samen met Cristina Branco, een van de twee fadista’s die de Fado naar het internationale wereldmuziekcircuit brachten zonder een carrière op te bouwen via de traditionele Fadohuizen in Portugal. Haar werk bracht originele instrumentatie in het genre, met de gitaren gemengd met accordeon en fluit, en een zorgvuldig geënsceneerde visuele presentatie. Het repertoire mengde erudiete poëzie, oudere Fado’s en nieuwe composities.
Kenmerkende vertolkingen
Haar visitekaartje in het buitenland was Dança das Mágoas, de Fado Tristeza van Raul Ferrão op een gedicht van Fernando Pessoa. Of ze zich fadista mocht noemen, was omstreden, maar haar album Garras dos Sentidos was van begin tot eind Fado.
‘Paradoxaal genoeg is dit album Garras dos Sentidos Fado. Het is van begin tot eind Fado.’