Cristina Branco bouwde haar carrière van buiten naar binnen op. Ze is een van de twee fadista’s die in de jaren negentig het wereldmuziekcircuit gingen domineren, samen met Mísia, en geen van beiden had eerst een reputatie binnen de Portugese Fadoscène. Haar carrière begon met een live-album dat in 1997 in Nederland werd opgenomen.
Een onorthodox geluid
Haar arrangementen kozen heel eigen oplossingen voor de Fadoinstrumentatie en lieten de gitaren samengaan met de piano van Ricardo Dias. Een van haar kenmerkende nummers is Navio Triste, een Fado van Vitorino en Ricardo Dias. In het repertoire stonden erudiete poëzie, oudere Fado’s en nieuwe composities naast elkaar, en zowel zij als Mísia besteedde bijzondere zorg aan de visuele kant van het concert.
Castelo en een gedeelde Fado
In 1998 begon ze in de Igreja do Cemitério dos Ingleses in Lissabon samen te werken met de gitarist Custódio Castelo, die haar jarenlang begeleidde. Ze nam ook Ai Margarida op, een toonzetting van Mário Laginha op Álvaro de Campos die oorspronkelijk voor Camané was geschreven, als duet met Jorge Palma, en vroeg eerst zijn toestemming.
‘Cristina vroeg me of ze het mocht opnemen. Ik zei: natuurlijk, jij hield het recht van adoptie. Natuurlijk deed ik dat. Maar zij kreeg het recht om het op te nemen.’
Camané