Manuel Pardal schreef in het lichtere register van de Fado: geen saudade en verlangen, maar het dagelijks leven, met warmte en een vleugje humor bekeken. Zijn quadra’s volgen de standaardvorm van de redondilha maior, met zeven lettergrepen per regel, maar hebben een gemakkelijke, converserende toon waardoor ze makkelijk te onthouden en te zingen waren.
Zijn gedicht De quem são as chinelinhas, een speels verhaal over een paar dansschoentjes en het mysterie van wie ze toebehoren, is op verschillende melodieën gezet, onder meer op de Fado da Adiça. Het is het soort gedicht dat werkt precies omdat het niet te veel zijn best doet: eenvoudige taal, een klein mysterie en een ritme dat je meetrekt.