Fado Puxavante
Een oude, volkse Fado, in majeur in het eerste deel en in mineur in het tweede. Zo eenvoudig dat de zanger er wel zijn eigen stempel op moet drukken. Gezongen op quadras.
Een Fado van volkse oorsprong
Fado Puxavante is een van de oudste en eenvoudigste Fado’s van het repertoire, volks van oorsprong en lang zonder vaststaande auteur. Over wie hem schreef werd tientallen jaren getwist, en in 1946 werd daar al in druk over gediscussieerd. Drie fadista’s werden ermee in verband gebracht: Pedro Rodrigues, die omstreeks 1925 een manier uitwerkte om een melodie te zingen die al in omloop was; Júlio Proença, die hem in 1929 opnam onder de naam Fado Três Beijos; en Joaquim Campos, die datzelfde jaar een Puxavante opnam. De auteursrechtenvereniging registreerde uiteindelijk alle drie op verschillende momenten, en de verwarring werd nooit opgelost. Het meest waarschijnlijke antwoord is dat de muziek gewoon van het volk is. Ook de naam is onzeker, misschien de bijnaam van een man uit de Esperança die hem vaak zong.
Een familie van Fado’s
De Puxavante opent in majeur en gaat in het tweede deel naar mineur, een toon hoger: gespeeld in G-majeur gaat hij naar a-mineur. Dat eenvoudige schema werd het model voor een talrijke familie Fado’s die de harmonie delen maar in hun vers van elkaar verschillen: de Moreninha in decassílabos, de Jovita in alexandrijnen, de Fado Carriche en de Fado Louco, die Alfredo Marceneiro rechtstreeks op de tonen van de Puxavante bouwde, een soort petekind waarvan alleen de melodie is veranderd. Omdat de Puxavante zo weinig vraagt, dwingt hij wie hem zingt een eigen stijl op. Lisette Castel ging zo ver hem in quintilhas te zingen op een melodie die voor quadras was geschreven, precies het soort vrijheid dat de Fado toestaat.
Bekende opnames
Tekst van Manuel de Andrade
Tekst van João de Freitas
Een populaire fadista die jong omkwam bij een auto-ongeluk.
Tekst van João Gomes
Een tekst ter ere van een onaantrekkelijke vrouw, een terugkerend thema in de Fado.
Tekst van José da Silva Nunes
Ze zong hem in quintilhas op een melodie die voor quadras was geschreven, het bewijs van hoe vrij de Fado zich laat buigen.
Een komische tekst die een reeks verpande bezittingen volgt.
Meer Fado’s met Quadras
Fado da Adiça
Een van de herkenbaarste Fado's uit het Portugese repertoire. Armandinho componeerde de Fado da Adiça aan het begin van de twintigste eeuw, en sindsdien wordt hij gespeeld in Fadohuizen en op straathoeken. De melodie blijft grotendeels in majeur, met één passage in mineur waardoor hij zich onderscheidt van de Fado Corrido.
Lees meerFado Manganine
Fado Manganine is een traditionele Fado van Armandinho die uiteindelijk maar een of twee opnames kreeg. Alice Maria zong hem met Voltei a Teu Lado, een tekst van António Campos.
Lees meerFado Alfacinha
De Fado Alfacinha is een lichte, vrolijke melodie van de gitarist Jaime Santos. Alfacinha, een geboren Lissabonner, is de benaming, en fadista’s uit de Mouraria en Alfama hebben de melodie gezongen als een soort muzikaal opeisen van de stad.
Lees meerFado Amora
Fado Amora, gecomponeerd door Joaquim Campos, is zacht maar niet sentimenteel, met een onderstroom in mineur. Hij staat in walsmaat, 3/4, in plaats van de gebruikelijke 4/4.
Lees meerFado Anadia
De Fado Anadia werd halverwege de negentiende eeuw gecomponeerd door José Maria dos Cavalinhos en opgedragen aan de graaf van Anadia, een liefhebber van Fado. Hij wordt in mineur gezongen, met tussen de quadras een kort instrumentaal refrein, en wordt vaak verward met de Fado Peixincha.
Lees meerFado Artilheiro
De Fado Artilheiro valt in het repertoire op door zijn sterkere ritmische drive: in de baslijn zit een voorwaartse stuwing die de meeste Fado’s vermijden. Hij beloont fadista’s die de puls kunnen vasthouden zonder te gaan jagen.
Lees meer