Fado Zé Negro

Een tonaal rusteloze melodie, gezongen door mannen en vrouwen en gezet in sextilhas van redondilha maior.

Een melodie vol tonen

Waar de primitieve Fado’s op eenvoud leunen, zit Fado Zé Negro vol tonen, en wie hem speelt springt voortdurend van toonsoort naar toonsoort. Ook zijn dichtvorm zegt veel: hij is gebouwd op sextilhas, de strofe van zes regels die pas in de twintigste eeuw gangbaar werd, een uitgewerktere vorm dan de quadra, die zo lang het bijna exclusieve kader van de Fado was geweest. De melodie wordt even vaak door mannen als door vrouwen gezongen, en de regels staan in redondilha maior.

De Fado is genoemd naar zijn componist, Francisco José Marques, die in 1980 overleed. Zijn geboortedatum is onbekend, en zijn plaats in de Fadowereld ook: gitarist, klassiek gitarist, zanger of gewoon een toegewijd luisteraar. In de registers van de Sociedade Portuguesa de Autores staan twee Fado’s op zijn naam, de Fado José Preto en deze Fado Zé Negro, en zelf verschijnt hij op plaat soms als José Preto. De melodie ontleent haar titel aan zijn bijnaam, Zé Preto of Zé Negro, die heel vaag zou teruggaan op een donkerder gelaat dan gewoonlijk.

Bekende opnames

Carlos do Carmo Há Festa na Mouraria

Tekst van António Amargo

Een van de meest geliefde teksten op deze rusteloze melodie.

Maria José da Guia Fado da Minha Saudade

Tekst van Fernando Pérez

1982

Tekst van Domingos Gonçalves Costa

Een tekst die nauw met deze Fado verbonden is, in een vertolking die een maatstaf werd.

Júlio Vieitas O Fado é Apenas Isto

Meer Fado’s met Sextilhas