Jorge Fernando is een van de best verbonden figuren in de moderne Fado: tekstschrijver, componist, klassiek gitarist en producer wiens hand terug te vinden is op platen uit tientallen jaren. Hij begeleidde Amália Rodrigues vanaf ongeveer 1980 tot het einde van haar zangcarrière. Hij kwam in de groep toen de leider, Carlos Gonçalves, hem vroeg Alcino Frazão te vervangen. Zijn opleiding vatte hij in één zin samen.
‘Fernando Maurício was mijn basisschool. Amália was de universiteit, en cum laude.’
Woorden voor Maurício
De band met Fernando Maurício liep vanaf het moment dat Jorge Fernando zestien was: hij schreef voor hem en speelde naast hem. Hij schreef de tekst van Estrela que se Apaga op de Fado Alvito en van Boa Noite Solidão, en hij hield Maurício voor de grootste van allemaal, de zanger die door het volk was gekozen en niet door de critici. Daaruit leidde hij een onderscheid af dat hij graag maakte: Maurício als de diep gewortelde Fado van de buurt, en Amália, Carlos do Carmo en Camané als de Fado die over de grenzen van het genre heen stroomt.
Achter de nieuwere stemmen
Hij schreef Ai Vida voor Amália en speelde het haar voor het eerst voor bij haar thuis, waar ze huilde toen ze het hoorde, voordat hij het als duet met haar opnam. Als klassiek gitarist was hij vaste begeleider van Ricardo Ribeiro, op het debuut van de zanger uit 2004, naast José Manuel Neto. Als producer nam hij het album Velho Fado op voor een Nederlands label, hetzelfde label waar hij later Mariza naartoe bracht, en hij was betrokken bij de eerste plaat van Ana Moura. Zijn zoon, de fadista Jorge Nunes, debuteerde op O Outro Fado, dat zijn vader produceerde.