Frederico de Brito, zwany Britinho i poetą-szoferem, zostawił po sobie ponad tysiąc tekstów Fado i około dwustu melodii, często pisząc zarówno słowa, jak i muzykę do tego samego utworu. Nigdy nie uczył się w konserwatorium. Pracował jako tynkarz, potem jako taksówkarz, stąd drugie przezwisko, a później w firmie naftowej, z której powstało BP.
Samouk wśród autorów tekstów
Wiersze zaczął układać w wieku ośmiu lat, pobudzony książką A Lira do Fado Avelino de Sousa, a śpiewał je jego starszy brat, João de Brito. Urodzony improwizator, sam śpiewał Fado do trzydziestki. W 1931 roku wydał własną antologię Musa ao Volante, pisał też dla ówczesnego teatru rewiowego i brał udział w A História do Fado.
Teksty i Fado
Do jego słów powstały jedne z najsłynniejszych wykonań w repertuarze: Biografia do Fado dla Carlosa Ramosa, Janela Virada para o Mar dla Tristão da Silva, Não Digam ao Fado dla Beatriz da Conceição oraz Canoas do Tejo, które rozsławił Carlos do Carmo. Jako kompozytor dał gatunkowi między innymi Fado Alexandrino do Frederico de Brito, Fado da Azenha, Fado dos Sonhos i Fado do Artilheiro.
Carlos do Carmo opowiadał, jak Brito wręczył mu Canoas do Tejo na kasecie opisanej na maszynie. Kasetę trzymał sześć miesięcy, zanim nagrał utwór. Zamierzał przekazać ją Museu do Fado, jako drobny znak tego, ile z dorobku tego poety krążyło z rąk do rąk, zanim trafiło na płytę.