Carlos do Carmo był synem wielkiej śpiewaczki Fado Lucílii do Carmo i wychował się w rodzinnym lizbońskim lokalu z Fado, Adega da Lucília, który w 1947 roku w Bairro Alto stał się O Faia. Studiował w Szwajcarii i wyglądało na to, że czeka go życie w zarządzaniu hotelami. Śmierć ojca w 1962 roku, kiedy Carlos miał dwadzieścia kilka lat, sprowadziła go z powrotem do lokalu i do śpiewania.
Otwarcie brzmienia
Należy do odnowy Fado z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, tego samego otwarcia, które z innej strony prowadzili Amália i Alain Oulman. Jego wczesne płyty sięgały po akompaniamenty, jakich gatunek nigdy nie używał: jazzowy skład Mária Simõesa, orkiestrę Joaquima Luísa Gomesa. Pierwsza EP-ka zawierała za to dwa Fado Alfreda Marceneira, Estranha Forma de Vida i A Viola. Oba impulsy, szacunek dla dawnego repertuaru i apetyt na nowe oprawy, szły obok siebie przez całą jego karierę.
Um Homem Na Cidade
W 1976 roku był jedynym wykonawcą wszystkich dziesięciu pieśni na Festival da Canção, wśród nich Lisboa Menina e Moça i zwycięskiej Uma Flor de Verde Pinho. Rok później ukazał się Um Homem na Cidade (1977), album koncepcyjny oparty w całości na wierszach José Carlosa Ary’ego dos Santosa, który pobił rekordy sprzedaży. Planowana trylogia pozostała niedokończona z powodu śmierci Ary’ego w 1984 roku. W 1986 roku wrócił do tradycyjnego Fado zwrotkowego, śpiewanego do erudycyjnej poezji, na płycie Mais do que Amor é Amar, z wersami Saramago, Bocage’a, Pessoi i innych. Jego ostatni testament, Fado é Amor (2013), był albumem duetów z młodszym pokoleniem śpiewaków Fado.
Należał do gitarzystów
Współpracował z Jaimem Santosem, potem przez około dwadzieścia pięć lat z Antóniem Chainho, a także z Raulem Neri, którego nazywał najlepszym akompaniatorem Fado w całej historii gatunku. Ujął tę relację na odwrót, niż zwykle opowiadają ją śpiewacy.
„Nie miałem prywatnych gitarzystów. Ja byłem ich.”
Własne pokolenie opisywał jako most: ogniwo wiodące wstecz do wielkich postaci z historii gatunku, a w przód do nowych śpiewaków, którzy nadchodzili. Amálię nazywał najpiękniejszym głosem, jaki Portugalia miała w XX wieku, nawet po tym, jak się z nią rozeszli z powodów politycznych.