Camané jest środkowym z trzech braci Moutinho, którzy wszyscy śpiewają Fado, razem z Hélderem i Pedrem. Wychowali się w domu na Linha de Cascais, gdzie, jak sam opowiada, kto nie śpiewał Fado, nie dostawał obiadu. Gatunek odkrył w wieku siedmiu lat, zamknięty w domu na miesiąc z chorobą, przesłuchując ogromną kolekcję płyt ojca, kiedy skończyły mu się trzy jedyne płyty, które nie były Fado.
Głos, który zaczął wcześnie
Grande Noite do Fado wygrał w 1979 roku, mając trzynaście lat, a w 1982 roku już nagrywał. Potem przyszła kilkuletnia przerwa, w której zmieniał mu się głos, a jako siedemnastolatek został zawodowcem. Maria da Fé przyjęła go w latach dziewięćdziesiątych do Sr. Vinho, laboratorium, w którym ukształtowała się jego kariera. Przełomowa płyta, Uma Noite de Fados (1995), została nagrana na żywo, pod kierownictwem muzycznym José Mário Branco.
Własny repertuar
Camané, jak sam mówi, nie komponuje ani nie pisze tekstów i zrobił z tego zasadę. Twierdzi, że nigdy nie śpiewał Fado Carlosa do Carmo, Amálii, Marceneira, Carlosa Ramosa ani João Braga, bo nie miał do nich nic do dodania. Zebrał za to dwa repertuary, które mógł kształtować po swojemu: tradycyjne Fado zwrotkowe, śpiewane do erudycyjnej poezji, oraz cykl pieśni Alaina Oulmana, w części z nagrań domowych, które przekazał mu syn Oulmana, Nicolas. Jego prywatni akompaniatorzy, gitarzysta gitary portugalskiej José Manuel Neto i gitarzysta klasyczny Carlos Manuel Proença, uchodzą za książąt akompaniamentu do Fado.
Spadkobierca samego siebie
Jego pozycji wśród śpiewaków Fado rzadko się kwestionuje: wśród mężczyzn jest Camané, spadkobierca nikogo poza sobą. To określenie pasuje do śpiewaka, który przygotowuje materiał jak uczony, czytając poetów, zanim zacznie ich śpiewać. Duet z Carlosem do Carmo w Por Morrer uma Andorinha, z albumu Fado é Amor z 2013 roku, został odebrany jak przekazanie pochodni.