Maria Teresa de Noronha śpiewała i pisała teksty, a jako stylistka miała rzadką elastyczność: to samo Fado potrafiła zaśpiewać w zupełnie różnych tonacjach, w C i w gis, nadając każdej inne ukształtowanie. Nikogo nie naśladowała, a swoje Fado wykonywała z mocną, własną osobowością. Większość jej nagrań to Fado tradycyjne.
Głos radia publicznego
Gdy w 1935 roku Estado Novo uruchomiło Emissora Nacional, wybuchła dyskusja, czy Fado ma miejsce w szanowanym radiu publicznym. Henrique Galvão, drugi prezes stacji, zdecydował, że publiczność powinna usłyszeć muzykę, którą kocha. W lipcu 1939 roku zaprosił Marię Teresę de Noronha, wnuczkę hrabiów Paraty i wkrótce żonę hrabiego Sabrosa, by nagrała w stacji pierwsze studyjne Fado. Pochodzenie jej rodziny rozwiało wątpliwości co do respektowalności, a ona sama okazała się wybitną śpiewaczką. Przez wiele lat była głosem tytularnym stałej audycji Fado w tym radiu.
Odzyskiwanie starych Fado
Kiedy Amália Rodrigues szukała nowych poetów i nowych rozwiązań muzycznych, Maria Teresa de Noronha robiła ruch uzupełniający: odzyskiwała stare Fado zwrotkowe i dziewiętnastowieczne melodie, które rosnąca moda na Fado-canção spychała w niepamięć. Stworzyła wolny styl „Fado das Horas” z aranżacji Fado Mouraria. Jej stałym akompaniatorem był gitarzysta Raul Neri, a obok niego grał Joaquim Duval, jej ulubiony gitarzysta klasyczny.