Urodził się jako Alfredo Duarte w lizbońskiej parafii Santa Isabel, a pseudonim sceniczny wziął od swojego zawodu. Pracował jako stolarz okrętowy w arsenale Alfeite, w stoczni, którą w trakcie jego pracy zaczęła zarządzać grupa CUF, i od tego pracodawcy nazwał swoje Fado Cuf. Większość życia mieszkał przy Rua da Páscoa i śpiewał przez prawie siedemdziesiąt lat, występując niemal do przeddnia śmierci, która przyszła, gdy miał dziewięćdziesiąt jeden lat.
Stylista
Marceneiro nie chciał być nazywany kompozytorem. Zapytany, jakie Fado napisał, odpowiadał, że nic nie napisał, że tylko nadawał głos piosenkom, które słyszał, wiele z nich od matki, oraz ulicznym zawołaniom lizbońskich rzemieślników. Siebie nazywał stylistą.
„Myślę, że wielką tajemnicą Fado jest prostota. Tak, niektórzy nazywają ją ubóstwem. Ale w Fado to ubóstwo jest zaletą.” (Da Severa)
Jego melodie poruszają się niemal wyłącznie między toniką a dominantą, bez ozdobników. Z tej prostoty wyrosło około tuzina Fado, które okazały się nieśmiertelne, wśród nich Fado Bailado, Fado Menor com Versículo, Fado Odeon i Fado de Pagem.
Ceremoniał lokalu z Fado
Rytuały uważane dziś za odwieczne, czyli śpiew na stojąco, przygaszone światła i świeca na stole, były własnym wynalazkiem Marceneira, a nie dawnym zwyczajem. Każdy występ śpiewał nieco inaczej, ze świeżością pierwszego razu, i twierdził, że śpiewak Fado musi „dzielić zdania”, pozwalając, by słowa rządziły śpiewem.