João Braga zapisał się w pamięci jako ważny i wyrazisty śpiewak swojego pokolenia, o pięknym głosie i szlachetnej barwie. Często wykonywał teksty poety Manuel de Andrade, a był to jeden z kanałów, którymi twórczość tego autora, przerwana przedwczesną śmiercią, nadal krążyła w gatunku.
Jego najtrwalszy ślad ma charakter strukturalny. Jako szczególny wielbiciel autora tekstów António Callen nagrał w latach 70. longplay zbudowany w całości na jego słowach. Ta płyta uchodzi za początek monograficznego albumu jednego autora tekstów, formy, po którą później sięgnęły Aldina Duarte i inni.
Jego miejsce w krajobrazie Fado lat 60. i 70. jest obok Carlos Zel, w pokoleniu, które śpiewało w lokalach z Fado, a potem poszło dalej, do obiegu world music lat 80. i 90. Jego wykonanie Fado Lenitivo, Saudade de Ninguém, miało akompaniament niezwykłej jakości: gitary portugalskie (Fontes Rocha i Carlos Gonçalves), nad którymi grały gitara klasyczna Pedra Leala i viola baixo Joela Piny.