Manuel Pardal pisał w lżejszym rejestrze Fado: nie o saudade, portugalskiej tęsknocie za tym, czego brak, i nie o westchnieniach, lecz o codzienności obserwowanej z ciepłem i szczyptą humoru. Jego czterowiersze (quadras) mieszczą się w standardowej formie redondilha maior, czyli wersu siedmiozgłoskowego, ale mają swobodę rozmowy, przez co łatwo je zapamiętać i łatwo śpiewać.
Jego wiersz De quem são as chinelinhas, żartobliwa opowieść o parze tanecznych pantofelków i o tajemnicy, do kogo należą, trafił do kilku melodii, między innymi do Fado da Adiça. To wiersz, który działa właśnie dlatego, że nie stara się za bardzo: proste słowa, mała zagadka i rytm, który porywa.