Fado Puxavante
Stare, ludowe Fado, durowe w pierwszej części i molowe w drugiej. Tak proste, że zmusza śpiewaka do nadania mu własnego charakteru. Śpiewa się je w quadras.
Fado o ludowym pochodzeniu
Fado Puxavante należy do najstarszych i najprostszych Fados w repertuarze, ma ludowe pochodzenie i długo nie miało ustalonego autora. O jego autorstwo spierano się przez dziesięciolecia, a w druku spór toczył się już w 1946 roku. Z tym Fado wiązano trzech śpiewaków: Pedro Rodrigues, który około 1925 roku opracował sposób śpiewania melodii już wcześniej krążącej; Júlio Proença, który nagrał je w 1929 roku pod nazwą Fado Três Beijos; i Joaquim Campos, który w tym samym roku nagrał jakieś Puxavante. Towarzystwo autorów zarejestrowało w końcu całą trójkę, w różnych latach, i zamieszania nigdy nie rozstrzygnięto. Najbardziej prawdopodobne, że ta muzyka po prostu należy do ludu. Niepewna jest też nazwa, być może to przezwisko mężczyzny z Esperança, który to Fado śpiewał.
Rodzina Fados
Puxavante zaczyna się w tonacji durowej, a w drugiej części przechodzi do tonacji molowej o ton wyżej: grane w G-dur, przechodzi do a-moll. Ten prosty schemat stał się wzorem dla licznej rodziny Fados, które mają wspólną harmonię, ale różnią się wersyfikacją: Moreninha w decassílabos, Jovita w aleksandrynach, Fado Carriche i Fado Louco, które Alfredo Marceneiro oparł wprost na tonacjach Puxavante, coś w rodzaju chrześniaka, w którym zmieniono tylko melodię. Puxavante prawie niczego nie narzuca, więc śpiewak musi nadać mu własny styl. Lisette Castel posunęła się do tego, że zaśpiewała je w quintilhas na melodię napisaną pod quadras, a taką swobodę Fado właśnie dopuszcza.
Znane nagrania
Słowa: Manuel de Andrade
Słowa: João de Freitas
Popularny śpiewak Fado, który zginął młodo w wypadku samochodowym.
Słowa: João Gomes
Tekst ku czci kobiety nieurodziwej, częsty motyw w Fado.
Słowa: José da Silva Nunes
Zaśpiewała je w quintilhas na melodię napisaną pod quadras, co dowodzi, jak swobodnie Fado daje się naginać.
Komiczny tekst, który idzie śladem ciągu zastawianych w lombardzie rzeczy.
Więcej melodii Fado w formie: Quadras
Fado da Adiça
Jedno z najbardziej rozpoznawalnych Fados w portugalskim repertuarze. Armandinho skomponował Fado da Adiça na początku XX wieku i od tamtej pory gra się je w lokalach z Fado i na ulicznych rogach. Melodia w większości trzyma się tonacji durowej, z jednym przejściem do moll, które odróżnia ją od Fado Corrido.
Czytaj dalejFado Manganine
Fado Manganine to tradycyjne Fado skomponowane przez Armandinho, które doczekało się tylko jednego czy dwóch nagrań. Alice Maria zaśpiewała je z tekstem Voltei a Teu Lado, autorstwa António Campos.
Czytaj dalejFado Alfacinha
Fado Alfacinha to lekka, pogodna melodia, którą skomponował gitarzysta Jaime Santos. Alfacinha to słowo na rodowitego lizbończyka, a melodię śpiewali śpiewacy Fado z Mouraria i Alfamy jako rodzaj muzycznego prawa do miasta.
Czytaj dalejFado Amora
Fado Amora, skomponowane przez Joaquima Camposa, jest łagodne, ale nie sentymentalne, z mollowym prądem pod spodem. Jest w rytmie walca, na 3/4, a nie na zwykłe 4/4.
Czytaj dalejFado Anadia
Fado Anadia skomponował José Maria dos Cavalinhos w połowie XIX wieku i zadedykował je hrabiemu Anadii, miłośnikowi Fado. Śpiewa się je w tonacji molowej, z krótkim refrenem instrumentalnym między quadras, i często myli się je z Fado Peixincha.
Czytaj dalejFado Artilheiro
Fado Artilheiro wyróżnia się w repertuarze mocniejszym pędem rytmicznym: w linii basu jest ruch do przodu, którego większość Fados unika. Wynagradza śpiewaków, którzy potrafią utrzymać puls bez przyspieszania.
Czytaj dalej