Teresa Tarouca werd in 1942 geboren als Teresa Telos da Silva, in de adellijke familie van de graven van Tarouca en de markiezin van Niza, en ze ontleende haar artiestennaam aan dat huis. Op haar dertiende debuteerde ze professioneel, in de zaal van de brandweer in Oeiras, en ze stond bekend als het wonderkind van de Fado. Haar weg naar het genre liep langs de amateuristische, belezen kant die Maria Teresa de Noronha had geopend en Vicente da Câmara voortzette, maar haar succes was heel groot.
De gouden generatie
Ze hoorde bij de gouden generatie van de Fado van de jaren zestig, naast João Ferreira Rosa, João Braga en Ana Maria Xavier. Haar eerste platencontract kwam in 1962, met RCA Records. Ze won in 1958 de Óscar da Imprensa en in 1964 de Bordalo in de categorie Fado, en in 2013 ontving ze de Carrièreprijs bij de Prémios Amália. Tot haar hits behoorden Testamento, Mouraria en Saudade, silêncio e sombra.
Haar eigen repertoire
Vanaf het begin zong ze alleen haar eigen repertoire, nooit wat anderen hadden gezongen. Ze was de eerste fadista die Fernando Pessoa op Fado zette, en ze noemde Teixeira de Pascoaes, Almeida Garrett en Fernanda de Castro als dichters die zij als eerste zong. In de jaren zeventig vroeg ze om in het Spaans en het Frans te mogen opnemen, als een soort ambassade voor Portugese dichters, een plan dat nooit werd goedgekeurd. Ze sprak over het podium als een soort stroom die tussen haar en het publiek loopt, tegenover de angst die eraan voorafging.
‘Wat eraan voorafgaat is een kwelling, een kwelling, een lijden dat niet te verklaren is.’