Armandinho urodził się jako Armando Augusto Freire w Lizbonie w 1891 roku. Jako nastolatek zaczął grać w lokalach z Fado w Mouraria i Alfamie, a w latach 20. był gitarzystą, którego chciał mieć na scenie każdy. Nie dlatego, że grał najgłośniej czy najszybciej, lecz dlatego, że zrozumiał, że gitara portugalska potrafi unieść melodię sama: bez głosu, bez śpiewaka, bez niczego innego.
To spostrzeżenie zmieniło Fado.

Gitarzysta
Większość gitarzystów w Fado z początku XX wieku zostawała w tle. Akompaniowali śpiewakom. Armandinho też akompaniował, ale komponował także utwory instrumentalne, melodie, które stały samodzielnie i opowiadały historię bez słów. To było nowe. I działało.
Jego technika była precyzyjna, ale nigdy chłodna. Miał talent do ornamentyki, do drobnych modulacji (małych ślizgów, przytrzymanych nut, ciszy), które nadają gitarze portugalskiej jej charakterystyczny głos. Słychać to w każdym nagraniu, które przetrwało z lat 20. i 30.
Kompozytor
Armandinho skomponował dziesiątki Fado. Większość poszła w zapomnienie. Kilka przetrwało. Fado da Adiça zna każdy: prosta melodia w C-dur, nagrywana setki razy i grana do dziś co wieczór gdzieś w Lizbonie. Przetrwało też Fado Alexandrino Estoril, nazwane od miasta, w którym je napisał.
Utwory trwają z tego samego powodu, dla którego wydają się łatwe: mają kształt czegoś nieuniknionego. Słyszy się je raz i ma się wrażenie, że zna się je od zawsze. To nie przypadek. To rzemiosło.
Nazwa
Nazwa Fado da Adiça najprawdopodobniej pochodzi od Rua da Adiça, wąskiej ulicy w Alfamie, jednej z najstarszych w tej dzielnicy. Czy Armandinho tam mieszkał, grał, czy po prostu spodobała mu się nazwa, nie wiadomo na pewno. Ulica wciąż istnieje.
Dziedzictwo
Armandinho zmarł w Lizbonie w 1946 roku. Zostawił po sobie nagrania, kompozycje i pokolenie gitarzystów, którzy zobaczyli, co potrafi gitara portugalska. Trudno przecenić jego wpływ na instrumentalną stronę Fado: otworzył drzwi, które wciąż są otwarte.
Jeśli usiądziesz dziś w lokalu z Fado i gitarzysta zagra krótki utwór instrumentalny, zanim wyjdzie śpiewak, jest spora szansa, że to jeden z utworów Armandinha.