Rodrigo de Melo pisał w klasycznej tradycji Fado: czterowiersze w redondilha maior, siedmiozgłoskowcu, którym od ponad stu lat niesie się tekst Fado. Jego wiersze są zwarte i bezpośrednie, zbudowane wokół tematów, które definiują gatunek: losu, tożsamości i tego, że to Fado wybrało swoich ludzi, a nie odwrotnie.
Najsłynniejszy jego wiersz to obrona Fado przed tymi, którzy uważali je za kulturę niską. Zaczyna się tak:
Por muito que se disser O Fado não é canalha
Śpiewano go do kilkudziesięciu melodii, najsłynniej do Fado da Adiça w wykonaniu Armandinha.