António Rocha zong in de Lissabonse traditie, met een stem die paste bij het oudere, strengere deel van het repertoire. Hij nam verschillende standaardmelodieën op, onder meer Fado da Adiça, die hij zong op het gedicht De quem são as chinelinhas van Manuel Pardal. Het is een speelse quadra, die afsteekt tegen de plechtiger gedichten die dezelfde melodie vaak draagt.
Zijn opnames bereikten niet het publiek van Amália, maar ze zijn in omloop gebleven onder gitaristen en onderzoekers die het traditionele repertoire van dichtbij volgen.