Jorge Fernando to jedna z najlepiej powiązanych postaci współczesnego Fado: autor tekstów, kompozytor, gitarzysta klasyczny i producent, którego ręka widoczna jest na płytach z kilku dekad. Akompaniował Amálii Rodrigues mniej więcej od 1980 roku do końca jej kariery śpiewaczej, kiedy szef zespołu, Carlos Gonçalves, zaprosił go na miejsce Alcina Frazão. Swoją szkołę podsumował jednym zdaniem.
„Fernando Maurício był moją szkołą podstawową. Amália była uniwersytetem, i to z wyróżnieniem.”
Słowa dla Maurício
Więź z Fernando Maurício zaczęła się, gdy Jorge Fernando miał szesnaście lat: pisał dla niego i grał u jego boku. Napisał tekst do Estrela que se Apaga do melodii Fado Alvito oraz do Boa Noite Solidão i uważał Maurício za największego ze wszystkich, śpiewaka wybranego przez lud, a nie przez krytyków. Stąd brało się rozróżnienie, które lubił przeprowadzać: Maurício jako zakorzenione Fado dzielnicy, a Amália, Carlos do Carmo i Camané jako to, które przelewa się poza granice gatunku.
Za młodszymi głosami
Napisał dla Amálii Ai Vida i po raz pierwszy zagrał jej ten utwór u niej w domu, gdzie na jego dźwięk się rozpłakała, zanim nagrali go razem jako duet. Jako gitarzysta klasyczny był stałym akompaniatorem Ricarda Ribeiro, na debiucie śpiewaka z 2004 roku grał razem z José Manuelem Neto. Jako producent nagrał album Velho Fado dla holenderskiej wytwórni, tej samej, do której później sprowadził Marizę, i brał udział w pracy nad pierwszą płytą Any Moury. Jego syn, śpiewak Fado Jorge Nunes, zadebiutował na O Outro Fado, które ojciec wyprodukował.