Fernando Maurício był śpiewakiem Fado z Mouraria do szpiku kości, związanym z klubem sportowym dzielnicy, gdzie jego zdjęcia wiszą do dziś niemal jak w kapliczce. Nosił przydomek „król bez korony”, którego używał z szacunku dla Alfreda Marceneira, króla, a nigdy jako konkurencyjnego roszczenia. Nagrał nawet album pod tym tytułem.
Wielki stylista
Uważano go za najważniejszego śpiewaka Fado swojego pokolenia i jeden z dwóch wielkich filarów tradycji śpiewu swoich czasów, obok Beatriz da Conceição. Stał nieco z boku komercyjnego obiegu lokali z Fado, jako śpiewak o niewielkich zawodowych ambicjach, który nigdy nie zbudował kariery, jaką mógłby udźwignąć jego dar. Wraz z jego nazwiskiem krąży surowy werdykt: że był tak dobry, iż wyrządził szkodę, bo jego maniera stała się tak dominująca, że ci, którzy przyszli po nim, spłaszczyli gatunek do naśladownictwa, kopiując nawet jego najdrobniejsze nawyki techniczne, pauzy stawiane na sylabie.
Śpiewak, który improwizował
W ostatnich latach śpiewał w weekendy w lizbońskiej restauracji w pobliżu Santa Marta, w otoczeniu zwolenników, którzy śpiewali wyłącznie jego repertuar. Kiedy przychodziła jego kolej, wołał Fado Corrido albo Fado Mouraria i improwizował od razu zupełnie nowe quadras. Jego najlepszym uczniem, według niego samego, był Ricardo Ribeiro, który najpierw kopiował go dokładnie, a potem znalazł własny głos.
Nagrania
Do jego słynnych interpretacji należą Como é Bom Ser Pequenino do Fado Corrido, Estrela que se Apaga do Fado Alvito z tekstem Jorge Fernanda oraz Igreja de Santo Estêvão do Fado Vitória, z tekstem Gabriela de Oliveiry, który uczynił swoim. Jego przebój z 1984 roku, Pergunta a Quem Quiseres, śpiewany do Fado Laranjeira z tekstem Mária Rainha, stał się tak dominujący, że gdziekolwiek Fado śpiewano nieformalnie, prosiło się gitarzystów o Pergunta a Quem Quiseres i wiedzieli, że mają zagrać Laranjeirę. Był kluczowym głosem Mouraria na wielkim corocznym spotkaniu w Coliseu dos Recreios.