Kátia Guerreiro urodziła się w 1976 roku w Afryce Południowej, a w wieku jedenastu miesięcy przeprowadziła się na Azory, gdzie przez osiemnaście lat mieszkała na wyspie São Miguel, zanim przyjechała do Lizbony studiować medycynę. Jej imię pisze się przez K, bo urodziła się w kraju anglojęzycznym. W wieku piętnastu lat zakochała się w viola da terra, tradycyjnym azorskim instrumencie, i wstąpiła do Rancho Folclórico de Santa Cecília. Do Fado doszła nie z tradycji lizbońskiej, lecz z azorskiej muzyki ludowej.
Fado Maior i co dalej
Jej debiutancki album Fado Maior (2001) nagrano dla wytwórni Ocarina w składzie: Paulo Pereira na gitarze portugalskiej, João Veiga na gitarze klasycznej i Armando Figueiredo na viola baixo. Na płycie znalazły się wiersze Amálii Rodrigues, Sophii de Mello Breyner, Fernanda Pessoi i Marii Manuel Cid. Dekadę później ukazało się 10 Anos nas Asas do Fado (2011), dwupłytowa kompilacja z gośćmi takimi jak Charles Aznavour, Simone de Oliveira, Martinho da Vila i Rui Veloso.
Lekarka i śpiewaczka Fado
Z wykształcenia lekarka, medycynę zachowała jako swoje główne powołanie, a Fado traktowała jak praktykę równoległą. Śpiewała w paryskiej Olympii i nagrywała z Neyem Matogrosso i Marią Bethânią.
„Francuzi dużo o tym piszą. Mówią, że na scenie leczę duszę, a w szpitalu ciało.”
Za swój punkt odniesienia wskazała Amálię Rodrigues, odrzucając przy tym wszelkie naśladownictwo.
„To miejsce zajmuje tylko ona.”