Duarte is een Portugese fadista en tekstschrijver, en een van de meest eigen mannenstemmen die de Fado in de jaren 2000 voortbracht. Het bijzondere aan hem is dat hij vooral woorden van zichzelf zingt.
Van Évora naar het Fadopodium
Duarte werd in 1980 in Évora geboren en groeide op in Arraiolos, in de Alentejo. Op zijn zevende begon hij met muziekstudie en hij volgde een opleiding aan de Academia de Música Eborense, voordat hij in 2003 aan de Universiteit van Évora afstudeerde in klinische psychologie. In juli 2004 presenteerde hij zijn eerste plaat, Fados Meus, en vanaf eind dat jaar was hij vaste gast in het Lissabonse Fadohuis Senhor Vinho, op uitnodiging van Maria da Fé. In november 2006 riep de Amália Rodrigues-stichting hem uit tot mannelijke revelatie van het jaar.
Zijn zang houdt één been in de traditionele Fado en reikt tegelijk naar nieuwere klanken. Hij put even gemakkelijk uit fadista’s als Carlos do Carmo en Camané als uit singer-songwriters van buiten het genre, zoals Jorge Palma en Sérgio Godinho.
Een fadista die zijn eigen Fado’s schrijft
Wat Duarte onderscheidt, is dat het meeste dat hij zingt van hemzelf is. Net als Aldina Duarte en Mafalda Arnauth hoort hij bij de fadista’s die ook auteur zijn en eigen verzen op de traditionele Fado’s zetten. Zijn Fado de Novembro, geschreven op de melodie van de Fado Menor, is een van de bekendste. Zijn onafhankelijkheid van de mainstream is op eigen waarde erkend: in 2022 deelde hij de Carlos Paredes-prijs.
Discografie
Zijn albums tekenen twintig jaar van dat werk af: Fados Meus (2004), Aquelas Coisas da Gente (2009), Sem Dor Nem Piedade (2015), Só a Cantar (2018) en No Lugar Delas (2021), gevolgd in 2024 door Venham Mais Vinte 2004–2024, een titel die zijn eerste twintig jaar op plaat markeert.