Cristina Branco zbudowała karierę od zewnątrz do środka. Jest jedną z dwóch śpiewaczek Fado, które zdominowały w latach dziewięćdziesiątych scenę World Music, obok Mísii, a żadna z nich nie miała wcześniej renomy w portugalskim środowisku Fado. Jej kariera zaczęła się od płyty koncertowej nagranej w Holandii w 1997 roku.
Nieortodoksyjne brzmienie
Jej aranżacje szukały bardzo oryginalnych rozwiązań dla instrumentarium Fado i łączyły gitary z fortepianem Ricarda Diasa. Jedną z jej wizytówek jest Navio Triste, Fado Vitorina i Ricarda Diasa. W repertuarze mieszała erudycyjną poezję ze starszymi Fado i nowymi kompozycjami, a ona i Mísia szczególnie dbały o wizualną stronę koncertu.
Castelo i wspólne Fado
W 1998 roku w Igreja do Cemitério dos Ingleses w Lizbonie zaczęła pracować z gitarzystą Custódiem Castelo, który przez lata jej akompaniował. Nagrała też Ai Margarida, oprawę Mária Laginhy do tekstu Álvara de Campos, napisaną pierwotnie dla Camané, w duecie z Jorgem Palmą, po uprzednim zapytaniu go o zgodę.
„Cristina zapytała mnie, czy może to nagrać. Powiedziałem: oczywiście, zachowałaś prawo adopcji. No jasne, że tak. Ale to ona dostała prawo do nagrania.”
Camané