Teresa Tarouca urodziła się jako Teresa Telos da Silva w 1942 roku, w arystokratycznej rodzinie hrabiów Tarouca i markizy Niza, i od tego rodu wzięła pseudonim sceniczny. Zawodowo zadebiutowała w wieku trzynastu lat, w remizie strażackiej w Oeiras, i była znana jako cudowne dziecko Fado. Jej droga weszła do gatunku od strony amatorskiej i literackiej, otwartej przez Marię Teresę de Noronha i kontynuowanej przez Vicentego da Câmarę, ale jej sukces był bardzo duży.
Złote pokolenie
Należała do złotego pokolenia Fado lat sześćdziesiątych, obok João Ferreira Rosa, João Braga i Any Marii Xavier. Pierwszy kontrakt płytowy podpisała z RCA Records w 1962 roku. W 1958 roku zdobyła Óscar prasy, w 1964 Bordalo w kategorii Fado, a w 2013 roku otrzymała Nagrodę za całokształt na Amália Awards. Jej przebojami były Testamento, Mouraria i Saudade, silêncio e sombra.
Własny repertuar
Od początku śpiewała wyłącznie własny repertuar, nigdy to, co śpiewali inni. Jako pierwsza śpiewaczka oprawiła Fernanda Pessoę w Fado i wskazywała Teixeirę de Pascoaes, Almeidę Garretta i Fernandę de Castro jako poetów, których zaśpiewała przed wszystkimi. W latach siedemdziesiątych poprosiła o zgodę na nagrania po hiszpańsku i francusku jako rodzaj ambasady portugalskich poetów, ale tego planu nigdy nie zatwierdzono. O scenie mówiła jak o prądzie, który płynie między nią a publicznością, w kontraście do strachu, który go poprzedzał.
„To, co przed, to męka, męka, cierpienie, którego nie da się wytłumaczyć.”