António Rocha śpiewał w tradycji lizbońskiej, głosem pasującym do starszego, bardziej surowego krańca repertuaru. Nagrał kilka standardowych melodii, wśród nich Fado da Adiça, które zaśpiewał z wierszem Manuela Pardala De quem são as chinelinhas, żartobliwym czterowierszem, który kontrastuje z poważniejszymi wierszami, jakie często niesie ta sama melodia.
Jego nagrania nie dotarły do takiej publiczności jak nagrania Amálii, ale pozostają w obiegu wśród gitarzystów i badaczy, którzy uważnie śledzą tradycyjny repertuar.