António Zambujo urodził się w Beja w 1977 roku, w Alentejo, daleko od lizbońskich dzielnic, w których tradycyjnie wychowuje się Fado. Zaczął śpiewać w lizbońskich lokalach z Fado i stamtąd budował karierę. W połowie lat 2000 miał za sobą dwa albumy: O Mesmo Fado (2002) i Por Meu Cante (2004). Jego ozdobniki wokalne pozostają blisko tradycji cante z Alentejo, co nadaje jego Fado wyraźny regionalny koloryt.
Śpiewak bez korzeni
Jest wzorcowym przypadkiem śpiewaka Fado z XXI wieku, który doszedł do gatunku bez rodzinnych ani geograficznych korzeni w Lizbonie: nie przez matkę śpiewającą przy desce do prasowania ani przez dzielnicę, w której Fado było wszędzie, lecz przez płyty śpiewaków, których podziwiał.
Dialog z Brazylią
Z tej bazy Zambujo stopniowo przesuwał się ku brazylijskiej muzyce popularnej, zbudował w Brazylii ważną karierę i śpiewał razem z Ney Matogrosso, Caetano Veloso i innymi wielkimi brazylijskimi muzykami. Ten zwrot wyznaczają dwa różne utwory: Eu Já Não Sei, Fado-canção przerobione na jego luzo-brazylijską modłę (słowa Domingos Gonçalves Costa, muzyka Carlos Gonçalves), oraz Fado Desconcertado, Fado novo (tekst Maria do Rosário Pedreira, muzyka Ricardo Cruz). Obie sytuują go w samym środku crossoveru, który sięga ku innym rodzajom muzyki.
Nagrania i towarzystwo
Jego wczesna twórczość trafiała na płyty od samego początku. Fado Georgino pojawiło się jako Beijos de Fogo, utwór nagrany w 2002 roku, a Fado Maria Rita jako Jogo de Sedução na O Mesmo Fado, z tekstem Mário Rei. Na gitarze portugalskiej grał José Manuel Neto, na gitarze klasycznej Carlos Garcia, a na basie Ricardo Cruz. W 2013 roku Carlos do Carmo zaprosił go na album-testament Fado é Amor, płytę duetów z młodszymi śpiewakami. Stoi obok Duarte, kolejnego artysty z Alentejo, który doszedł do Fado bez lizbońskich korzeni, co świadczy o rozmaitości tego nowego pokolenia.