Duarte jest portugalskim śpiewakiem Fado i autorem tekstów, jednym z najbardziej wyrazistych męskich głosów, jakie wyłoniły się z Fado w latach dwutysięcznych. Wyróżnia się w gatunku tym, że śpiewa przede wszystkim własne słowa.
Z Évory na scenę Fado
Duarte urodził się w Évorze w 1980 roku i wychował w miasteczku Arraiolos w Alentejo. Muzyki zaczął się uczyć w wieku siedmiu lat, kształcił się w Academia de Música Eborense, a w 2003 roku ukończył psychologię kliniczną na Uniwersytecie w Évorze. Pierwszą płytę, Fados Meus, zaprezentował w lipcu 2004 roku, a od końca tego roku był stałym gościem lizbońskiego lokalu z Fado Senhor Vinho, na zaproszenie Marii da Fé. W listopadzie 2006 roku Fundação Amália Rodrigues uznała go za męskie odkrycie roku.
Jego śpiew jedną nogą stoi w tradycyjnym Fado, a drugą sięga po nowsze faktury, czerpiąc równie chętnie ze śpiewaków Fado takich jak Carlos do Carmo i Camané, jak z autorów piosenek spoza gatunku, na przykład Jorge Palma i Sérgio Godinho.
Śpiewak Fado, który pisze własne Fado
Duarte wyróżnia to, że większość tego, co śpiewa, jest jego własna. Tak jak Aldina Duarte i Mafalda Arnauth należy do linii śpiewaków Fado, którzy są zarazem autorami i układają własne wersy do tradycyjnych melodii. Jego Fado de Novembro, napisane na melodię Fado Menor, należy do najbardziej znanych. Jego niezależność od głównego nurtu została doceniona na jego własnych warunkach: w 2022 roku podzielił Prémio Carlos Paredes.
Dyskografia
Jego albumy układają się w dwie dekady tej pracy: Fados Meus (2004), Aquelas Coisas da Gente (2009), Sem Dor Nem Piedade (2015), Só a Cantar (2018) i No Lugar Delas (2021), a w 2024 roku Venham Mais Vinte 2004–2024, którego tytuł wyznacza pierwsze dwadzieścia lat na płytach.